Verslag: de Prins Tour 2017 in een Giulia Spider

Tja, dan is het opeens zover en zit ik met mijn 84-jarige vader Aart aan een borrel in het prachtige hotel Le Mas de Pierre aan de Cote d’Azur.  De Tour heeft sinds december 2016 door ons hoofd gespeelt. De auto waarin wij deelnemen, mijn Alfa Giulia Spider uit 1965, heeft een grondige check-up gehad bij Prins, en de nodige reserveonderdelen (V-snaar, bougies, lampensetje, extra olie, etc.) die Mark had voorgesteld liggen achterin.  Morgen bij aankomst van het autotransport even alles checken.  Kleding voor de 4 dagen autorijden is zorgvuldig uitgekozen, met nadruk op comfort en vooral laagjes. Met de nodige bergpassen op het schema zal het best koud worden, en zonder veel haar op m’n hoofd is ’n warm hoofddeksel wel van belang.  Maar het is wel Zuid-Frankrijk en Italië waar we rijden, dus het kan ook warm zijn. En zonder stuur- of rembekrachtiging wordt het vast hard werken, dus dan zal er een laagje uit moeten.

We zijn op zondag aangekomen, terwijl de meeste deelnemers aan de Tour maandag schijnen te arriveren. Na een toast en wat bijpraten -mijn vader woont in Zwitserland en ik in Hong Kong- bestellen we diner. Tijdens het toetje komen er twee Nederlands pratende stellen de hotelbar binnen waarvan er één dame al snel op ons afkomt en spontaan zegt te veronderstellen dat wij vast ook Tour deelnemers zijn. Rita vervolgt “eten op?’, “kom er gezellig bij zitten!”  Zodoende volgt een eerste zeer gezellige kennismaking met Rita, Martine, Hillebrand en Teunis.  Later zal blijken dat we nog vele kilometers samen met een van deze hartelijke stellen zullen oprijden.

De eerste dag staat in het teken van wat luieren aan het mooie zwembad, een bezoekje aan het schilder plaatsje Saint-Paul-de Vence, en dan einde van de dag de aankomst van het autotransport en het kennismaken met alle “equipes”. Wat ‘n mooie woord vind ik dat, we doen mee aan een Tour als een ware equipe, ja hoor!  Tijdens het borreluurtje en het diner maken we kennis met de andere +/- 40 deelnemers, wat het onthouden van namen er niet makkelijker op maakt. Maar al snel is duidelijk dat werkelijk iedereen een autoliefhebber is en zo te horen hebben ze er allemaal enorm veel zin in. Daan heet ons tijdens het diner welkom en geeft wat praktische informatie, en laat weten dat Wim zelf wat later die avond aan zal komen. Mooie boodschap van Wim alvast; 

Veel plezier, geniet, maar rijd vooral geen auto’s in de prak!

De volgende ochtend staat de oprit van het hotel vol met prachtige auto's, motoren inmiddels gestart. Het is de eerste dag van de Tour, we gaan van start! Daan’s drone komt over zoemen, even zwaaien. Ook Marcel baant zich een weg door alles, camera draaiende. Het vastleggen op de gevoelige plaat wordt blijkbaar serieus aangepakt, goeie zaak!


We gaan van start, dag 1!  Wat begon als colonne wordt al snel door ‘t verkeer opgebroken in verschillende groepjes. De meesten lijken gebruik te maken van de uitgezette route op de MyRoute app. Dit is even wennen, want er wordt door de App geen links/rechts aanwijzingen gegeven. Mijn vader concentreert zich volledig op het schermpje, maar dan rijden we in zo’n geweldig mooie natuur dat ‘t zonde zou zijn alleen op de iPhone te kijken. Tjonge wat is dit mooi! De beslissing om de soft-top van de Giulia vooral niet te gebruiken, ondanks de koude temperaturen ‘s ochtends vroeg, voelt goed aan. We zijn praktisch één met dit indrukwekkende natuurschoon. We willen dit vastleggen, dus even een stop op ‘n plek met prachtige vergezichten. Na wat kiekjes geschoten te hebben komt een mooi witte Aston Martin aanrijden met Hillebrand achter het stuur en een feestelijk mooi geklede Rita ernaast. We besluiten om samen verder te rijden, op naar een koffie want we hebben trek! Er zullen nog vele koffie stops volgen samen, Rita heeft er ‘n neus voor.  Na 4,5 uur hebben we 135 kilometer op de teller staan en arriveren we als laatsten bij de lunch. Geen idee dat het al zo laat was!

Gedurende deel twee van de eerste dag blijven we ons verbazen over de prachtige natuur hier. Daarnaast is het genieten van de mooie bolides om ons heen...onze Giulia trilt op haar wielen als een viertal ons voorbij scheurt op een recht stuk. Heerlijk!

Bij aankomst in het hotel hebben we meer dan 9,5 uur gereden...pff. Het lichaam voelt dat aan, maar de adrenaline maakt alles goed. Aart en ik besluiten dat hij ons incheckt, terwijl ik de auto dicht doe. Een fijn momentje samen met de Alfa, en enorm trots dat dit beestje van 52 jaar de 300 lastige kilometers van deze eerste dag zo goed heeft doorstaan. Maar ook Aart verdiend een compliment; er is een glimlach op zijn gezicht gekomen die er de verdere Tour niet meer vanaf te krijgen is. Dit is werkelijk-waar genieten. Het Prins Tour gezelschap neemt de volledige hotelbar in beslag, iedereen enorm enthousiast over de eerste dag. Het diner dat volgt is heerlijk en vooral wel verdiend, maar de moeheid slaat al snel toe. Zodra mijn hoofd ‘t kussen raakt ben ik weg.

 

Dag 2. “Vol verwachting klopt ons hart”. We staan aan het begin van de als uitdagend omschreven tweede dag, met bergpassen waarbij soms de bijrijder uit zal moeten stappen ivm de smalle of slechte weg. Kom maar op! De Alfa is zo’n beetje het smalste autootje dat meedoet en ook Aart heb ik om weten te praten (geloof ik tenminste) dat de uitdagende route vast het mooist zal zijn. De alternatieve route nemen we niet. 

Als gisteren onze mond vaak open viel door al ‘t moois om ons heen, dan is vandaag hiervan de overtreffende trap.

De cols die we nemen bieden ons schitterende vergezichten, met soms uitzicht op een groepje mededeelnemers dat als een slang over de kronkelende wegen met scherpe haarspeldbochten glijdt. Maar een slang hoor je niet, deze dames & heren echter wel! Wat een prachtig geluid is het om zo’n stel bolides in een bergdal te horen “gaan”. 

De bergpassen blijken inderdaad uitdagend, vooral de laatste col die we nemen heeft hier- en daar een slecht wegdek. Maar hier hebben wij niet echt veel moeite mee in de Alfa, sterker nog ik heb er plezier in.  Maar we denken aan de bv. de Ferrari ‘s, die kunnen hier en daar wel wat probleempjes hebben. Daarnaast is de weg erg smal op bepaalde plekken, en als je dan een grote Duitse camper tegenkomt (wat moet die vent hier?) kom je wel heel dichtbij de berm. “Accotement non Stabilise” is dan niet echt iets dat je aangegeven wil zien staan. 

We lunchen in een afgelegen Italiaans gehucht dat nog geen 10 huizen telt, waar (zo lijkt het) elke inwoner ons komt begroeten.

De familie waar we eten haalt alles uit de kast om het ons naar de zin te maken, geweldig die Italianen! 

Na een enerverende dag komt de groep aardig tegelijk aan in Hotel Therme Reali di Valdieri. Met een verdere 240 kilometer op de teller kloppen we het af dat de Alfa het nog steeds geweldig doet!

 

Dag 3. Op de de derde dag gaan we terug richting Cote d’Azur. De in het programma vermelde verkeersdrempels in het Franse
plaatsje Tende zijn geen probleem voor de Guilia, maar wederom denken we aan de lage auto’s onder ons. Een Franse Renault voor ons walmt en stinkt enorm, maar met de kap omlaag ontkomen we er niet aan. Ik maak me zorgen dat onze vrienden achter ons denken dat wij dat zijn, dus als de gelegenheid zich voordoet schuif ik de Alfa subliem voor de Renault en kunnen we weer ademen.  Max Verstappen zou trots op ons zijn!

Tijdens de lunch in San Remo begint de lucht te betrekken en besluit ik terug te lopen en de kap dicht te doen.  Terwijl we aan de middag etappe beginnen merk ik dat we wel wat benzine kunnen gebruiken. Terwijl ik de motor afzet blijft die behoorlijk door-dieselen, kan gebeuren denk ik dan. Hillebrand en Rita zijn ook gestopt, ze wachten wel even op ons. Maar na het tanken wil de auto niet meer starten. Okay, als je dan toch ’n keertje pech moet krijgen dan maar bij een tankstation, wel makkelijk eigenlijk. “Keep Calm” was wat ik Aart had voorgesteld in geval van pech, en zogezegd zo gedaan. We duwen de auto aan de kant want natuurlijk komt er net op dit moment een grote tankauto het station bijvullen. Even Daan & Allard bellen. Die zijn behoorlijk gauw ter plekke, vergezeld door Arnoud & Farah in de andere Alfa Spider, die een klapband achter de rug hebben. Uiteindelijk besluiten we om de auto maar gewoon aan te duwen.

Midden in San Remo duwen we de Giulia aan, de Italianen zullen het wel begrijpen.. 

Met een lekkere knal springt de motor aan, en zodra het gereedschap weer ingepakt is kunnen we verder. Daan stelt voor om de autobaan te nemen. Hillebrand & Rita, Arnoud & Farah en wij zelf volgen hen.  De auto doet het prima, maar autobaan rijden in een klassieker is niet echt een lolletje. We kunnen het tempo van 110-120 km/uur makkelijk bijhouden, maar het is allemaal wat lawaaierig en zonder gordels voel je dan toch wat kwetsbaar. Maar goed, nood breekt wet en dus zetten we door. Wanneer we de autobaan kunnen verlaten rijden we al snel door het glooiende gebied vol met wijnranken dat het programma beloofde. Schitterend!  Aangekomen in hotel Barolo laat Allard mij weten dat het best kan zijn dat de auto gewoon normaal opstart de volgende dag. Met die gedachte beginnen we aan de wijnproeferij, gevolgd door weer een enorm gezellig diner. Oh ja, en op de teller zijn er weer een kleine 300 kilometers bijgekomen.

Tijdens een van de gezellige lunches of diners, sprak mijn vader met iemand die hem waarschuwde; “u krijgt zeker weten heimwee naar deze mooie Tour” werd Aart gewaarschuwd. Wel, bij aanvang van de vierde dag komt dat gevoel daadwerkelijk op. Potverdorie, de laatste dag al! En dan ook nog enkele deelnemers die vandaag al huiswaarts moeten keren, het gevoel dat ‘t einde in zicht is zit er duidelijk in. Maar eerst nog een dagje genieten van de auto. En zoals Allard al had gezegd start het motortje op zonder enig probleem en kunnen we op pad. Aangekomen bij Giorgio Schön, waar we rond mogen neuzen in de wijnboerderij en in de mooie Lancia Martini collectie. Allemaal racemonsters waar hij ooit in meegedaan heeft aan wedstrijden, zeer imposant! 

En tussen al dat moois staat daar ook een “gewone auto” zonder Martini sponsoring; een mooie rode Alfa Romeo Giulietta Spider, het zusje van onze Giulia.

Dit exemplaar ziet er zo nieuw uit dat de tellerstand van 4996 waarschijnlijk ook de werkelijke stand is. Tja, was zoiets maar te koop!

De rode wijn die geschonken wordt bij de lunch smaakt mijn vader zeer goed, dus na een paar glaasjes beslissen we dat hij dan ook de laatste etappe het rijden maar aan mij overlaat. Als we wegrijden neemt Daan nog wat mooie overhead shots met de drone, en weg zijn we. Vlak voordat we bij het Lago di Maggiore aankomen begint het te spetteren en moet de kap er nog even op, en zo komen we dan aan bij ons laatste hotel van deze Tour, het zeer luxe en statige Villa Aminta. 

De jongeman die onze bagage aanneemt is zeer onder de indruk van de Giulia. Hij raadt het jaartal exact, en wil even onder de motorkap kijken voordat hij de tassen naar binnen draagt. Tja we zijn duidelijk in Italië!

De organisatie heeft alles tot in de puntjes gepland, en ze wisten waarschijnlijk dat zo’n laatste avond de heimwee wat kan opkomen. Dus hebben ze een enerverende avond georganiseerd waarbij we met de boot naar het eilandje in het meer worden gevaren om aldaar te dineren. Iedereen in perfecte stemming en met goede trek, tja zoiets kan dan niet misgaan. Er volgt een mooi dankwoord namens de groep door Teunis, waarop Wim de deelnemers ook nog eens bedankt. Chapeau aan de organisatie, het was GENIETEN.

Peter van den Esschert
Alfa Giulia Spider 1965
Uiteindelijk gereden kilometers; 1150km